Blog

Cartoon- en Striptekenles

Het heeft even wat maandjes geduurd voordat ik weer met groepen wilde gaan werken. Alles had natuurlijk te maken met de vitiligo vlekken in mijn gezicht. Toen dat begon, dacht ik hemeltjelief wat is er met me aan de hand!!! Ik schrok ook steeds, iedere keer als ik weer eens in een spiegel keek. Alles bij elkaar een situatie waarbij ik me alles behalve comfortabel voelde. Vooral het aangestaard worden buiten, in de stad, in de ov. Echt vreselijk en ik wist in het begin ook niet zo goed waar ik moest kijken.
Wat me in deze periode heel erg geholpen heeft is er steeds eerst over vertellen als ik met iemand in gesprek was. Even kort, geen lang of zielig verhaal.

Zo zat ik in een koffiegesprek bij dot.business in Delft. Een heel interessant nieuw bedrijf met een eigen magazine. Voor het magazine heb ik een illustratiespread mogen verzorgen. Ik kreeg alle creatieve vrijheid als ik maar iets met het thema digitalisering wilde doen.
Ik bedacht toen om een stripje te maken met daarin een striptekencursus verwerkt. En uiteraard een vette knipoog naar de liefde, hoe kan het ook anders.

Met het maken van het stripje bedacht ik me dat het wel een tijdje geleden was dat ik mijn cartoon- en striptekenprogramma had gedaan. Misschien dankzij deze illustratie opdracht kreeg ik er weer zin in! Kennelijk was de vitiligoklap al minder erg.
Als klap op de vuurpijl kreeg ik een bericht van een school om weer een serie lessen te doen. En met veel plezier ben ik weer aan de slag met een groep dol enthousiaste leerlingen.

De vitiligo vlekken hebben ook voor een soort leuke bijeenkomstigheid gezorgt. Ik krijg namelijk binnenkort weer een spread in een magazine van de vitiligo vereniging.

Het jaar van de Liefde

Het jaar van de liefde is aangebroken. Een lang zoeken kan te maken hebben met de liefde. Uiteindelijk lopen alle wegen daar heen. De grote poel waarin alles en iedereen uitmondt.
De uiteindelijkheid.
Het antwoord.

Liefde is iets wat erg onderschat is. Het wordt vaak te pas en te onpas in de mond genomen en in allerlei liedjes gebruikt. Eigenlijk is dat een degradatie van de liefde. Van alle omschrijvingen over wat liefde is, komt dit het dichtstbij: Liefde is een kracht!
Je hoort ook wel eens spreken over de kracht van liefde. Ik denk zelfs dat het verder gaat dan alleen kracht. Ik denk dat het DE kracht is.

Soms kom je ermee in aanraking en dan zie je hoe subtiel het is. Het kan in een knipoog alle negativiteit die er heerst wegvagen. Zo weinig is er van nodig. Vertrouwen hebben is voldoende. In welke situatie je ook zit. Vertrouwen komt als je beseft dat er een dergelijke kracht over je waakt.

2020 het jaar van de liefde!

Meeklappen als zzp’r

De mijmeringen van het afgelopen jaar zijn voorbij. Het nieuwe jaar is net begonnen. Om weer met frisse moed er tegenaan te gaan. De vernieuwing klopt als een bus. Iedereen die zich ooit eens in de zodiac heeft verdiept zal weten dat alle oude kennis niet zomaar uit het niets komt.
Tijd weer voor nieuwe kunstenaars mijmeringen.

Alle veranderingen zijn voelbaar en waarneembaar met ons lichaam en ons geestesgesteldheid. Zo is het niet zomaar dat er periodes van vakanties zijn ingesteld door de overheid.

Sinds mijn begin als zzp’r in 2015 heb ik al dit soort zaken genegeerd en ben als een dolle aan het werk gegaan. Soms zelfs met de bekende oogkleppen op. En het ergste, nagenoeg altijd aan het werk. En dus geen tijd voor anderen. En dus eigenlijk ook geen tijd voor jezelf.

Rust inbouwen is heel erg goed. Dus heb ik besloten om voortaan mee te klappen met de vakanties om zelf ook even een pas op de plaats te maken en even niet aan het werk zijn. Eigenlijk heel fijn om niet alleen maar aan opdrachten, geld en kosten te moeten denken.
Dat de vakantieperiodes corresponderen met de stand van de zon is niet zomaar uit het niets gekomen.
Hetgeen betekend dat de overheid ooit een positieve samenwerkings middel voor de mens moet zijn geweest. Totdat het overgenomen werd en alles begon over te nemen en is veranderd in wat het nu is. Een gevangenis van leugens aan elkaar geplakt en overeind gehouden door geld.

In mijn oudejaarsblog schreef ik over het afschaffen van vuurwerk. En nu al, nauwelijks een week verder is de voorspelling dat vuurwerk op termijn afgeschaft zal worden al bijna een feit.
Hoewel het in mijn blog lijkt alsof ik een grumpy old man aan het worden ben, is het tegendeel waar.
Ik ben me namelijk heel erg bewust dat er een continue drang voor verandering heerst binnen de overheid. Waar dat vandaan komt of waar dat mee te maken heeft heb ik onbewijsbare theorieën over. En ga daar verder niet op in.
Wat ik erover wil zeggen is dat het me niet stoort en ik vrij adaptief kan omgaan met dergelijke opgelegde veranderingen. En dan verlies je ook je energie niet aan deze vorm van machthebberszuiging.

Het einde van vuurwerk

Het einde van 2019 is meer dan een afsluit van het jaar alleen. Zo sluit ik ook een levenslange traditie van vuurwerk afsteken. Een traditie die al vroeg in mijn jeugd begint op de boerderij van mijn ouders in Suriname.
Het is een arme dorp waarin ik opgroei en veel luxe is er niet en eerlijk gezegd, kennen de dorpelingen ook niet. Achteraf gezien missen we ook niets van de luxe waarmee het huidige tijdperk zich mee omringt heeft. Voor ons is de hele dag buiten kunnen zijn in de natuur eigenlijk een perfect leven.

Het einde van het jaar wordt in het dorp altijd op een bijzondere manier merkbaar door nervositeit van de ouderen in het gezin. Het is namelijk ook de tijd voor vuurwerk. Overal duiken er allerlei constructies op waarbij het de bedoeling is dat het ontploffingen en zoveel herrie moet voortbrengen.
Want die herrie is ook noodzakelijk aangezien er in het dorp geen aangrenzende woningen zijn. Dus de buren van veel verder weg moeten je deelname kunnen horen in de feestvreugde. En andersom ook. Bij een harde knal wordt aan de richting van het geluid getraceerd van welke buur
het afkomstig is.

In de lucht verschijnen de vuurpijlen en het siervuurwerk met zoveel mooie kleuren. Wonderbaarlijk mooi voor een kind, indrukwekkend en magisch. Wat is dit een magische wereld en wat een onbeschrijflijk heerlijk gevoel geeft het me als kind.

Naast het siervuurwerk ben ik ook behoorlijk onder de indruk van de harde knallen en ben blij dat ik me daar nog niet mee bezig hoef te houden. De oudere gezinsleden echter gaan er volledig in op. Zo zie ik mijn broer samen met wat vrienden een simpele constructie in elkaar knutselen. Een verzameling van luciferkoppen worden in een gat gepropt totdat deze vol zit. Vervolgens timmert hij een grote spijker door een lange lat zodat de spijker er met de punt doorheen stak. Dan komt het moment dat iedereen dekking moet zoeken om te zien hoe hij met de lat een aantal klappen op het gat gevuld met luciferkoppen geeft. Dat blijkt nog een hele toer om raak te slaan, maar als het dan raak is is het ook goed raak. Een indrukwekkende knal van alleen maar een paar luciferkoppen.

Daarnaast zijn er bombels waarbij de pagara’s de grootste zijn. Surinaamse benamingen voor rotjes. De uitsmijter van de avond is altijd het favoriete speeltje van mijn vader, bans dage oftewel bamboeknallen!
Grote holle bamboepalen waarop openingen worden aangebracht waarin een brandbare vloeistof wordt gegoten.
Dan wordt het vloeistof aangestoken en door een blaas techniek aan de uiteinde van de bamboe worden gigantische knallen geproduceerd.
Op de boerderij hebben we veel dieren rondlopen, koeien, geiten, kalkoenen, kippen, eenden, katten, slangen, spinnen, schorpioenen, vogels en noem maar op. Voor de dieren is alle herrie buiten geen probleem.
Geen enkel beest raakt verward, is onverhoopt in de stress of anderzins.
Weliswaar schrikken ze van een plotselinge knal. Dat is niet meer dan normaal, wij schrikken zelf ook regelmatig. Het hoort erbij.

Ondanks al deze zelf gefabriceerde knallers die in deze tijd absoluut niet meer kan vanwege grote maatschappelijke gevaren is er in het hele dorp nooit iemand gewond geraakt. In het dorp heeft ook niemand had een vuurwerk bril, of een vuurpijl standaard of een veilige lont of welk ander veiligheidsmaatregel dan ook.
In het dorp komt de politie mee feesten als ze in de buurt zijn en zijn er niet op uit om geld te ontfutselen van de burgers met allerlei boetes.
Alles bij elkaar is het jaareinde een groot feest.

Het afsluiten van het jaar vieren we altijd traditiegetrouw met vuurwerk, feest en familie.

Jammer genoeg komt er een eind aan elk feestje.
Zo denk ik zelf dat er binnen een paar jaar tijd alle vuurwerk afgeschaft gaat worden.
Tenminste, verboden zal worden voor het publiek om zelf af te steken.
In de toekomst die ik zie kun je alleen nog maar kijken naar het door de overheid geregisseerde vuurwerk.
Een smakeloos en elitair spektakel georganiseerd van belastinggeld. Groots, duur en energiezuigend.
En alles geregisseerd door systematisch fake news (eigen woorden van de Amerikaanse president) in de media te lanceren van allerlei verwondingen door het hele land. Ongelukken die door niemand gecontroleerd kan worden op waarheid.

Nu ik er bij stilsta, heb ik nog nooit een vuurwerk ongeluk gezien.
En ik heb al heel wat jaartjes vuurwerk viering meegemaakt waarbij duizenden guldens en euro’s gespendeerd werden door veel mensen, heeeel veeel mensen. Zelfs in de jaren 80 en 90 toen standaard auto’s in de brand gingen vielen er geen vuurwerk slachtoffers. De slachtoffers vallen eigenlijk altijd alleen maar in de niet controleerbare nieuwsberichten.

Op oudjaarsdag blik ik nooit vooruit naar het nieuwe jaar.
Voor mij is het afsluiten van het jaar altijd om stil te staan en de dag te vullen met dankbaarheid.
Als ik die ene vuurpijl afschiet sluit ik daarmee symbolisch het jaar af en bedank de hogere onzichtbare machten voor al het goeds van het afgelopen jaar en voor de bescherming die ik heb gekregen.
Het einde van het jaar is voor mij meer iets wat op een spiritueel niveau afspeelt en precies waarom het vanuit mijn kindertijd al iets
magisch is.

Zorgen om zorginstelling

Deze illustratie is gemaakt als ruggensteun voor een zorgcentrum waar ik in het verleden leuk op de dag van de zorg portretten heb getekend van de bewoners en hardwerkende medewerkers. Een hele bijzondere zorginstelling met veel aandacht en warmte voor zowel bewoners als personeel.

Tenminste dat was het, want het blijkt dat de voormalige directeur weg is. Daar waar hij de hele tent runde met een minimum van managementleden om zich heen, twee om precies te zijn, heeft de huidige directeur zich omringt met maar liefst zes. En dat is nog niet alles want er komen meer leidinggevende leiders en managers van allerlei allooi bij. De salarissen van deze leiders en managers is niet mis. Op deze manier wordt onder het toeziend oog van de raad van toezicht heel wat geld weggesluisd van de werkvloer.

En je kunt het al raden, de werkvloer is precies waar de tekorten zijn en waar behoefte is aan meer personeel. Keuken personeel, verplegend personeel en geneeskundige specialisten. De specialisten verlaten een voor een het pand. Alles wijst op een overname constructie van de leiders. Wie zal het zeggen? De leiders zijn allemaal getraind om transparant te zijn en weten tegelijkertijd hun agenda om onbegrijpelijke redenen altijd verborgen te houden.

Het meest verontrustend vind ik dat deze overrompelende duistere kracht, ik kan het niet anders benoemen, zonder enige scrupules of gevolgen voor zichzelf kan doen wat het wil en overal mee weg lijkt te komen. Dankzij de tv is er geld vrijgemaakt voor de leiders vanuit de overheid, want de zorg moest zo nodig veranderen dankzij de emotionele mening van 1 bekend persoon. Het heeft hier niet goed uitgepakt zeg ik als onbekende Nederlander.

Het lijkt erop dat leiders op een of andere manier weten te ontsnappen aan de karmische wetten. Normaal gesproken is dat onmogelijk en bij mijn weten blijven de karmische wetten altijd actief. Zelfverrijking dankzij geldwegsluizerij over de ruggen van kwetsbare mensen die zorg nodig hebben is een black flag.

Ik maak me druk over het voortbestaan van deze bijzonder geliefde oude klant in deze vorm. En al die drukte heeft een uitweg gevonden in bijgaande illustratie.

In de illustratie zien we een middeleeuwse voorstelling. Vertaalt naar de werkelijkheid zien we de raad van toezicht in het grijs op de kantelen toekijken naar het strijdperk. Voorin zwart bepantserd staat de bestuurder. Het harnas dat hij draagt zijn alle managers waarmee hij zich omringd heeft. De bestuurder kijkt omhoog naar zijn beloning. De tranen van de schone jonkvrouwe vertegenwoordigt het emotionele personeel dat zich geen raad meer weet. Het eens zo warme kasteel is veranderd in een opstapeling van koude stenen.

Heeft de Nederlandse maatschappij een beweging gemaakt naar leiding, leiders, leiding geven, leiderschap? In mijn idee is het gevaarlijk om een leider te willen zijn. In het Nederlands en in het Engels worden woorden gebruikt die hetzelfde klinken maar net iets anders worden geschreven. Hierdoor ontstaat de illusie dat hetzelfde klinkende woord een andere betekenis heeft. Dat is niet zo! Wil je dus graag een leider worden en allerlei dure trainingen hebben gedaan om leider te worden, dan word je dat en daarnaast word je tevens lijder in je onderbewustzijn.

Terug naar de illustratie is er nog een speler onbenoemd. Eén strijder in het groen die direct staat onder de jonkvrouw gaat het niet over zich heen laten lopen en heeft de rug gekromd. De strijder heeft zich net als de pion van de raad van toezicht tot de tanden bewapend met andere woorden, heeft zijn huiswerk gedaan! De kleur groen heeft ook te maken dat er een milieu probleem is in de organisatie. Een verstoord klimaat binnen de organisatie. De strijder in het groen gaat deze klimaattop aan.

De groene strijder is de meest onderschatte kracht binnen de organisatie. De enige die de kracht van rechtvaardigheid vertegenwoordigt en de organisatie gezond zal krijgen wat er ook gebeurd. Deze strijder is namelijk de karma die in werking is getreden!

De strijder in het groen is de OR !

( tot zover mijn persoonlijke rant en ik wens de zorginstelling het beste toe )

Diagnose vitiligo

foto: Oskar de Waal

De Opperkunstenaar en zijn vrouw
Het begint zo’n acht maanden terug als een heel licht stipje op mijn voorhoofd. Na een week komen er wat vlekken bij op mijn voorhoofd. En vervolgens een week daarna, is het ineens knal boem pats raak. Het lijkt binnen 1 nacht slapen te gebeuren. Over mijn hele lichaam barst het van de plekken van verdwenen pigment. Bij nadere bestudering blijken er ook nog eens verschillende kleurgradaties in te zitten.
Bovendien is het niet alleen mijn huid, maar ook mijn haren worden wit op de plekken waar het pigment weg is.

Terugdenkend heb ik eigenlijk al zo’n 15 jaar lang hele lichte vlekken op mijn rug. Nergens anders dan op mijn rug. Dit is nooit storend geweest voor mij en naar mijn idee is het door een tekort aan zon.
Totdat het dus vervolgens 15 jaar later op deze manier huishoudt.
Ik ga er zelfs voor naar de dokter, een plek waar ik normaal nooit naar toe ga. In het ziekenhuis komt de diagnose door twee artsen net zoals de twee huisartsen eerder: vitiligo.

Even voor alle duidelijkheid: vitiligo is geen ziekte !
Het is een aandoening van het immuunsysteem.
En misschien het belangrijkste: het is niet besmettelijk, ik kan gerust worden geknuffeld en gekust en nog veel meer.
Dit laatste is altijd het eerste wat ik zeg als ik weer eens bij een kapper kom. Ik heb geen vaste kapper of kapster en loop het liefst op gevoel een kapsalon binnen, en dan zeg ik, ‘niet schrikken, het is niet besmettelijk… etc”

Na maanden lichttherapie te hebben onderdaan in een poging het proces om te keren, heb ik vandaag besloten om vroegtijdig te stoppen met de therapie. Toevallig komt precies vandaag de foto binnen die fotograaf Oskar de Waal van mij heeft gemaakt een tijdje terug. Oskar is een project aan het doen met modellen die een vorm van vitiligo hebben. Ik heb meegedaan aan dit project. Deelname aan dit project heeft mij mede geholpen in het accepteren van de aandoening.
Voor, tijdens en na de fotoshoot krijg ik ineens een gevoel dat de vitiligo me misschien ook iets brengt zonder dat ik het direct zie.
In ieder geval heeft het me gebracht dat ik een middag een professionele fotoshoot heb mogen meemaken in Amsterdam. Dat had ik niet zo kunnen meemaken zonder de vitiligo.
Op de foto’s zie ik mezelf terug en moet even slikken hoe gehavend ik eruit zie. Dit ogenblik van confrontatie verdwijnt langzaam en maakt plaats voor bewondering. Bewondering over het mysterie van de werking van het menselijke lichaam. Ook voel ik na het zien van de foto’s een soort trots, omdat de foto’s er fantastisch uit zien. Zo mooi dat ik van plan ben om er een paar uitvergroot in te lijsten voor mezelf.
Zonder de vitiligo is dat niet iets wat ik snel zou doen, dat zou ik teveel ego vinden. En nu als ik mezelf zie, zie ik gewoon mijzelf.

De vitiligo benadrukt ook nog iets waar ik zelf heel erg veel waarde aan hecht en dat is het feit dat iedereen uniek is. Dat ook ik uniek ben.
Als je in Suriname, India, Sri Lanka, Pakistan, Bangladesh zou rondlopen dan zou je zomaar verschillende dubbelgangers van me kunnen treffen. Veel mensen uit deze regionen lijken op elkaar.

MAAR door die tekening op mijn gelaat en lichaam, is er nu maar 1 zoals ik.
IK ben als de nachtwacht van Rembrandt, het unieke meesterwerk van mijn scheppers en makers,
de opperkunstenaar en zijn vrouw!