Het portaal van de Lotusgodin

21 februari 2020

Het is vandaag MahaShiva ratri.

Als ik begin in de kunst en cultuur sector heb ik een logo nodig vind ik. Ik ben vrij snel klaar met het bedenken en ontwerpen van een logo. En ik ben er zeer content mee en het logo gaat enige tijd mee. Tot een kriebel van binnen dat het nog niet echt mijn logo is.
Het maken van een logo is natuurlijk niet zomaar, dat is een proces waarbij het nodige denkwerk voor verricht is. En bij twijfel over een logo is het gewoon zo dat er nog niet voldoende aandacht aan is geschonken simpel. Aldus besluit ik een nieuw ontwerp te maken voor mijn logo. Vooral belangrijk vind ik welk beeld ik erin wil verwerken. Het beeld dat ik inhoudelijk het beste vond passen destijds was een potlood. Aangezien alles wat ik doe begint met een potlood tekening vond ik dat toen de kern.

Na een jaar of wat en diverse aanpassingen aan dit potlood logo weet ik wat er uiteindelijk aan schort. Het potloodlogo was te klinisch en te serieus en te zakelijk. Met andere woorden er zat geen gevoel in. En kennelijk moest het gevoel nog gevonden worden, aangezien ik redelijk onthecht ben van materie.
Natuurlijk vind ik een film of een theater bezoeken op zijn tijd leuk, of een concert. En ook kan ik nog ontzettend genieten van een mooi kunstwerk, of kleding, of een rolls royce, dan nog hoef ik het allemaal niet te hebben.
Aldus voor iemand die een eigen levenspad van spiritualiteit bewandeld is het niet zo eenvoudig om een waardevol object te vinden.

Dan op een dag komt het gevoel zich aandienen vanuit een droom. De droom waarin me duidelijk wordt gemaakt dat je niet leidend bent. Dat iets anders dat is. Dat iets anders is volgens mij voor iedereen anders, zodra je los kunt rukken uit het groepsego.
De meeste mensen, lees iedereen, zit vast in een vorm van een groepsego. Om uit te vinden wie leidend is in een groepsego is niet te traceren omdat er in een groep altijd sprake is van hiërarchie. Als individu staat er geen ander mens boven je. In zo´n situatie komt de vraag op wie dan sturend is?
Hoe weet je als individu waar de grens ligt tussen goed en kwaad los van definities van anderen komend uit regelgeving en dogma?

Na deze afdwaling weer even terug naar het hoe van mijn logo.
Het antwoord is dus dat je ook zijnde een individu je jezelf niet stuurt. Iets anders stuurt je door dit aardse doolhof heen. Dit labyrint van vallen en obstakels en geldverheerlijking.
In mijn droom hoor ik mijn bevrijding komen in de vorm van een mantra:
“om mani padme hum”
Alles zit verweven in die vier woorden, je geboorte, je leven, je hiernamaals, en ook wie dat allemaal stuurt. Vertaald betekend de mantra zoiets als: het juweel in de lotus

Van alle merkwaardige en prachtige dromen die ik heb was dit de meest fantastische ooit. Ik heb deze droom ook in de alle details onthouden. Het was mijn touch of death en mijn weten waar ik weer naar terug ga ooit op een dag. Ik heb geen tattoos en noch wil ik er een. Mocht ik er ooit een willen nemen dan wordt het deze mantra.
In de droom wordt het me duidelijk waarom deze mantra dagelijks door zovelen wordt gereciteerd. Niet dat het reciteren van deze mantra je iets oplevert. Het is belangrijker het geheim te doorgronden van deze mantra en weten wat er achter zit.

Mijn logo is een verwijzing naar deze mantra en het ongelooflijke dat erachter zit, het portaal naar de wereld van de Lotusgodin.

Meer heb je niet nodig.

De spiritualiteit van de rups

8 februari 2020

In afwachting van de UFC light heavy weight title fight van Jon Bones Jones, een nieuwe blog. Jon Bones Jones is de ongeslagen kampioen en verdedigt zijn titel. Een van de meest interessante martial artists die er is, misschien wel de, op het moment. De MMA is een sport waarbij de leeftijd een belangrijke rol gaat spelen en zodra de vechters de dertig passerendan komt meteen een mogelijke nederlaag om de hoek kijken. Spannend dus.
Aldus, dat voor wat betreft de vechtsport.

Van sport naar de spiritualiteit van de vlinder.
De vlinder is mogelijk het mooiste gevleugelde wezen dat er is. De manier van vleugelslag is uniek. Soms gaan ze heel snel en een andere keer lijken ze eerder te zweven dan te vliegen. Voor velen wordt de vlinder geassocieerd met transformatie. Van het ene moment gaat het door een transformatie periode over naar een compleet nieuw wezen.

Er wordt spirituele krachten toegeschreven aan de vlinder. Ook is de vlinder een vaak voorkomend beeltenis in tatoeages.

Toch wil ik even inzoomen op het begin van dit wonderbaarlijke wezen, de rups. Ook al zijn er velen die rupsen mooi vinden door hun kleuren, zijn er net zoveel die gruwelen van die kruipende, wormachtigen. Ik gruwelde als kind van rupsen en dacht dat het wormen waren. En nog steeds heb ik die associatie bij de kleine rupsen. De grotere exemplaren vind ik meer wat een rups zou moeten zijn. In elk geval zullen er niet veel mensen zijn die geassocieerd willen worden met een kruipende rups. Nee, iedereen ziet zichzelf graag de vleugels uitslaan en vrij vliegen. Iedereen ziet zichzelf als de vlinder.

De spiritualiteit van de rups
Zou de werkelijkheid niet eerder zo zijn dat de meeste mensen eerder in de rupsfase van hun leven zitten? Iedereen wil uiteraard graag de mooie vlinder zijn, maar is dat niet waar je uiteindelijk naar toe moet transformeren?
Dat je eerst begint als rups. Waar je kwetsbaar bent voor aanvallen van kleine roofdieren, vogels, insecten. Het enige dat je dan doet is overleven en eten. Je eet en ziet langzaam maar zeker je voorraad slinken en op raken. En voordat je je zorgen maakt dat het eten op is, komt daar een nieuwe tak vol met verse bladeren om van te eten. Je kruipt verder. Ziet je voorraad slinken en net op tijd voordat alles op is, dient zich daar weer een nieuwe voorraad voedsel aan.
Zo trek je verder als rups door je eentonige alledaagse leven, de dagelijkse gevaren ontwijkend en etend. Eten en blijven eten totdat op een dag er geen hap meer bij kan!! Het moment dat de rups zich tonnetje rond heeft gegeten en geen pap meer kan zeggen. En ook geen stap meer kan verzetten vanwege zijn enorme omvang. Het moment dat het wonder eindelijk mag geschiedden en de rups zich in zijn cocon terugtrekt om te verpoppen.

Pas als hij daar uit komt is de verandering compleet. En kan hij als vlinder de vleugels uitslaan.

Dus, de meeste werkende mensen denken dat ze een vlinder zijn of hopen dat. In werkelijkheid zijn ze nog steeds de rups. En elke maand slinkt hun voedselvoorraad en met de nieuwe maand dient zich daar weer een nieuwe voorraad verse bladeren aan, je maandsalaris. De vlinder word je niet zomaar, zonder op je eigen manier hard gewerkt te hebben. Met andere woorden werken tot aan je pensioen.

De vlinder is het eindproduct waar je uiteindelijk spiritueel gezien naar toe groeit. Met andere woorden, de vlinders, dat zijn de bejaarden in de samenleving!

Of vliegen we pas in het hiernamaals uit als vlinder?
En is de dood de overgangsfase, waarin we even in een cocon leven?
En zijn we het hele aardse leven een vretende rups?

Zondagse spiritualiteit

zondag, 26 januari 2020

Zodra je je aansluit bij een bepaalde religie dan zet je je eigen denken min of meer vast binnen een bepaalde stramien waaruit je in principe als aanhanger van het gekozen of opgedrongen geloof niet meer kunt uittreden. Dit kan voor mensen die van nature een uitdijende geest hebben heel nuttig zijn op gegeven moment.

Al dan niet, schort er toch iets aan een opgelegde religie. Religie zou zich pas in een later stadium in je leven moeten aandienen. Zodat je vanuit je vrijdenkende geest een keuze kunt maken. Het liefst zou religie niet in de jonge jaren zich moeten opdringen, belangrijke jaren waarin de geest nog zoveel te leren heeft. Kwetsbaar is en gemanipuleerd kan worden. Het op jonge leeftijd dogmatische ideeën implanteren kan remmend werken op de natuurlijke ritme en ontwikkeling van de geest dat vluchtig, onderzoekend en uitdijend van aard is.
En bovenal speels is.

Zelf heb ik van kinds af aan twee dogma’s vanuit religieuze stromingen geïmplanteerd gekregen, het hindoeïsme en het katholicisme. Als kind zag ik niet dat deze religies gesplitst waren en blijkbaar twee verschillende dingen waren. De verwarring was doordat beiden een almachtige god predikten.
Ik herinner me dat ik in wat nu groep zeven zou zijn geweest zat en ’s avonds een discussie had met mijn zus over het feit of Jezus nu de zoon van God was of God zelf. Deze ideeën waar we druk over zaten te keuvelen hadden we opgepikt tijdens de katachese les eerder die dag. Totdat mijn vader zich plotseling boos in onze conversatie mengde en riep: “Dat is ons geloof helemaal niet! Waar zijn jullie mee bezig?!”. Waarna hij vervolgens uitlegde wat ons geloof was.
Deze inmenging van mijn vader was de eyeopener voor mij om per direct het katholicisme overboord te gooien. Niet dat hij trots zou hoeven te zijn op zijn actie, want samen met het katholicisme smeet ik ook zijn geloof, het hindoeisme, de tak die hij daarvan aanhing, ook meteen erachteraan!
Voor mij was het als kind daarmee al een afgesloten hoofdstuk.
Het wetenschappelijke verhaal van het ontstaan van de wereld door een grote neukpartij, de letterlijke vertaling van the big bang, is altijd te ridicuul geweest in mijn idee en nog steeds vind ik het waanzinnig dat die hersenspoeling nog steeds wordt gedoceerd op scholen.

Gelukkig is het allemaal mijn probleem niet en nooit geweest ook.
Terwijl ik deze blog schrijf bedenk ik me welk plaatje ik bij deze blog ga maken. Meestal maak ik eerst het plaatje en daarna de tekst. Bij deze blog is het dus andersom. In de titel zit spiritualiteit verankerd. Wat is eigenlijk mijn idee van spiritualiteit? Ik heb het over religie gehad, maar niet over spiritualiteit. Misschien heeft deze omdraaing te maken dat alleen de afbeelding gereserveerd is voor spiritualiteit en niet de tekst.
Misschien om aan te geven dat religie en spiritualiteit twee verschillende dingen zijn.

Zijn de dingen die je zeker weet überhaupt uitdrukbaar in tekst en geluid…

Reis naar het onbekende

Zondag, 19 januari 2020

Inspiratie zit overal in, waar je ook maar kijkt, wat je ook leest.
Zelfs vanuit iets negatiefs kun je geinspireerd raken. Bijvoorbeeld hoe je het negatieve in het vervolg kunt ontwijken of beter gezegd: kunt afhandelen!
Zo kan ik uit elke tekst of zelfs een korte zin iets creatiefs bedenken. Een tekening of een korte video maken.
Het creatieve proces handelt eigenlijk alles af wat je systeem te binnen komt, bewust of vaak ongevraagd en ongewild. En dat is maar goed ook natuurlijk anders zou je met alle ballast van de buitenwereld blijven zitten en uitzonderingen daargelaten zijn er weinig die daarin geinteresseerd zullen zijn.
Vandaag raakte ik geinspireerd door de liefde. En dan met name het aspect van wachten daarop.
Zoals ik me al jaren in de ov verwonder over iedereen die verdiept zit in een digitale scherm. Waar zijn al die mensen met hun aandacht? Misschien zitten ze allemaal in hetzelfde schuitje in het scrollen en swipen en typen. En zodra het om wachten gaat dan kan het eigenlijk maar om een ding gaan en dat is de liefde!
Ik denk dus dat iedereen die in een scherm verdiept zit eigenlijk aan het wachten is op hun geliefde. Ook de mensen die in relaties zitten hebben klaarblijkelijk de liefde nog niet gevonden in de relatie en blijven (on)bewust zoeken naar hun soulmate of twinflame.
Die helaas nooit komt want liefde heeft weinig van doen met een relatie of iets externs om te kunnen bezitten. Met andere woorden je kunt wachten tot je een ons weegt, de droomprins(es) komt niet opdagen.

Zo komt een pelgrim na een lange voettocht aan bij de guru en vraagt of de guru misschien weet waarnaar hij op zoek is. De pelgrim is namelijk zoekende en weet niet precies waarnaar.
De guru vraagt hem of hij al veel gereist heeft in zijn leven. De pelgrim heeft inderdaad al veel landen gezien. De guru vraagt of hij weet waar hij het liefst nog naar toe zou willen reizen. De pelgrim noemt een paar landen op die hij nog graag wil zien. En als je naar al die landen die je noemt geweest zou zijn, waar zou je daarna het liefst naar toe willen reizen vraagt de guru door. Eeh, dan ben ik uitgereisd denk ik zegt de pelgrim. En waar ben je dan als je uitgereisd bent vraagt de guru verder. Eeh, gewoon, dan ben ik thuis denk ik zegt de pelgrim. En waar is dat vraagt de guru, waar is thuis?
De pelgrim is stil en denkt lang na.
De guru zegt, iedereen zoekt naar ditzelfde doel, naar huis.
De pelgrim vraagt aarzelend, bedoel je het hiernamaals?
Ben je nu in het hiernamaals vraagt de guru. Nee, zegt de pelgrim, nog niet. Hoe weet je dat vraagt de guru. Nou ja dat is toch simpel, ik leef net zoals iedereen, eet drink, lach, loop, reis.
En waar komt al die kennis over het hiernamaals vandaan, vraagt de guru.
Uit het brein, mijn bewustzijn, het denken, het geheugen zegt de pelgrim.
Juist ja, dus wie is dan de reiziger die naar huis wil? vraagt de guru.
Bedoel je mijn brein? Waar wilt ie dan heen? Waar is zijn huis? Bij de schepper? Wil ik dood? Neeee ik wil niet dood…! zegt de pelgrim ontsteld en angstig.
Goed zo, je bent aangekomen zegt de guru vervolgens. Je brein is eindelijk thuis! Het brein is eigenlijk altijd thuis, want dáár is waar angst huist. Het brein is precies waar het hoort en de enige plek waar het zijn kan, in de onwetendheid en angst. De rusteloosheid van het brein komt omdat het graag ergens anders naar toe wil, ergens waar er geen angst is.
En er is maar een plek waar er geen angst is: daar waar liefde huist.
Het brein wil naar het hart !
Het hart….
wil nergens heen, is nooit rusteloos of ongeduldig, het is namelijk net als het brein altijd thuis. Het hart wil nergens naar toe reizen en zeker niet naar het brein. Het brein wil naar het hart, een onmogelijke reis want het hart is onbereikbaar.
Op een of andere manier is iedereen dit vergeten en aan het zoeken geslagen naar een externe liefde. Iemand anders omdat het ergens voelt dat het eigen hart gesloten is ook al is het open. Ergens weet iedereen dat het hart een onbereikbare plek is, vertelt de guru.
Wat kan ik doen? vraagt de pelgrim.
Helemaal niets zegt de guru, reis als je wil reizen, eet drink, lach, loop, slaap, speel. Er is niets aan de hand, niets om bang voor te zijn, want het hart is de regisseur van je leven, de baas, het hart is Narayanayah.
Enjoy life, stuur een app, spreek af, vind een geliefde..!

Reis naar het onbekende….!

Klik op het plaatje

Cartoon- en Striptekenles

Het heeft even wat maandjes geduurd voordat ik weer met groepen wilde gaan werken. Alles had natuurlijk te maken met de vitiligo vlekken in mijn gezicht. Toen dat begon, dacht ik hemeltjelief wat is er met me aan de hand!!! Ik schrok ook steeds, iedere keer als ik weer eens in een spiegel keek. Alles bij elkaar een situatie waarbij ik me alles behalve comfortabel voelde. Vooral het aangestaard worden buiten, in de stad, in de ov. Echt vreselijk en ik wist in het begin ook niet zo goed waar ik moest kijken.
Wat me in deze periode heel erg geholpen heeft is er steeds eerst over vertellen als ik met iemand in gesprek was. Even kort, geen lang of zielig verhaal.

Zo zat ik in een koffiegesprek bij dot.business in Delft. Een heel interessant nieuw bedrijf met een eigen magazine. Voor het magazine heb ik een illustratiespread mogen verzorgen. Ik kreeg alle creatieve vrijheid als ik maar iets met het thema digitalisering wilde doen.
Ik bedacht toen om een stripje te maken met daarin een striptekencursus verwerkt. En uiteraard een vette knipoog naar de liefde, hoe kan het ook anders.

Met het maken van het stripje bedacht ik me dat het wel een tijdje geleden was dat ik mijn cartoon- en striptekenprogramma had gedaan. Misschien dankzij deze illustratie opdracht kreeg ik er weer zin in! Kennelijk was de vitiligoklap al minder erg.
Als klap op de vuurpijl kreeg ik een bericht van een school om weer een serie lessen te doen. En met veel plezier ben ik weer aan de slag met een groep dol enthousiaste leerlingen.

De vitiligo vlekken hebben ook voor een soort leuke bijeenkomstigheid gezorgt. Ik krijg namelijk binnenkort weer een spread in een magazine van de vitiligo vereniging.

Het jaar van de Liefde

Het jaar van de liefde is aangebroken. Een lang zoeken kan te maken hebben met de liefde. Uiteindelijk lopen alle wegen daar heen. De grote poel waarin alles en iedereen uitmondt.
De uiteindelijkheid.
Het antwoord.

Liefde is iets wat erg onderschat is. Het wordt vaak te pas en te onpas in de mond genomen en in allerlei liedjes gebruikt. Eigenlijk is dat een degradatie van de liefde. Van alle omschrijvingen over wat liefde is, komt dit het dichtstbij: Liefde is een kracht!
Je hoort ook wel eens spreken over de kracht van liefde. Ik denk zelfs dat het verder gaat dan alleen kracht. Ik denk dat het DE kracht is.

Soms kom je ermee in aanraking en dan zie je hoe subtiel het is. Het kan in een knipoog alle negativiteit die er heerst wegvagen. Zo weinig is er van nodig. Vertrouwen hebben is voldoende. In welke situatie je ook zit. Vertrouwen komt als je beseft dat er een dergelijke kracht over je waakt.

2020 het jaar van de liefde!

Meeklappen als zzp’r

De mijmeringen van het afgelopen jaar zijn voorbij. Het nieuwe jaar is net begonnen. Om weer met frisse moed er tegenaan te gaan. De vernieuwing klopt als een bus. Iedereen die zich ooit eens in de zodiac heeft verdiept zal weten dat alle oude kennis niet zomaar uit het niets komt.
Tijd weer voor nieuwe kunstenaars mijmeringen.

Alle veranderingen zijn voelbaar en waarneembaar met ons lichaam en ons geestesgesteldheid. Zo is het niet zomaar dat er periodes van vakanties zijn ingesteld door de overheid.

Sinds mijn begin als zzp’r in 2015 heb ik al dit soort zaken genegeerd en ben als een dolle aan het werk gegaan. Soms zelfs met de bekende oogkleppen op. En het ergste, nagenoeg altijd aan het werk. En dus geen tijd voor anderen. En dus eigenlijk ook geen tijd voor jezelf.

Rust inbouwen is heel erg goed. Dus heb ik besloten om voortaan mee te klappen met de vakanties om zelf ook even een pas op de plaats te maken en even niet aan het werk zijn. Eigenlijk heel fijn om niet alleen maar aan opdrachten, geld en kosten te moeten denken.
Dat de vakantieperiodes corresponderen met de stand van de zon is niet zomaar uit het niets gekomen.
Hetgeen betekend dat de overheid ooit een positieve samenwerkings middel voor de mens moet zijn geweest. Totdat het overgenomen werd en alles begon over te nemen en is veranderd in wat het nu is. Een gevangenis van leugens aan elkaar geplakt en overeind gehouden door geld.

In mijn oudejaarsblog schreef ik over het afschaffen van vuurwerk. En nu al, nauwelijks een week verder is de voorspelling dat vuurwerk op termijn afgeschaft zal worden al bijna een feit.
Hoewel het in mijn blog lijkt alsof ik een grumpy old man aan het worden ben, is het tegendeel waar.
Ik ben me namelijk heel erg bewust dat er een continue drang voor verandering heerst binnen de overheid. Waar dat vandaan komt of waar dat mee te maken heeft heb ik onbewijsbare theorieën over. En ga daar verder niet op in.
Wat ik erover wil zeggen is dat het me niet stoort en ik vrij adaptief kan omgaan met dergelijke opgelegde veranderingen. En dan verlies je ook je energie niet aan deze vorm van machthebberszuiging.

Het einde van vuurwerk

Het einde van 2019 is meer dan een afsluit van het jaar alleen. Zo sluit ik ook een levenslange traditie van vuurwerk afsteken. Een traditie die al vroeg in mijn jeugd begint op de boerderij van mijn ouders in Suriname.
Het is een arme dorp waarin ik opgroei en veel luxe is er niet en eerlijk gezegd, kennen de dorpelingen ook niet. Achteraf gezien missen we ook niets van de luxe waarmee het huidige tijdperk zich mee omringt heeft. Voor ons is de hele dag buiten kunnen zijn in de natuur eigenlijk een perfect leven.

Het einde van het jaar wordt in het dorp altijd op een bijzondere manier merkbaar door nervositeit van de ouderen in het gezin. Het is namelijk ook de tijd voor vuurwerk. Overal duiken er allerlei constructies op waarbij het de bedoeling is dat het ontploffingen en zoveel herrie moet voortbrengen.
Want die herrie is ook noodzakelijk aangezien er in het dorp geen aangrenzende woningen zijn. Dus de buren van veel verder weg moeten je deelname kunnen horen in de feestvreugde. En andersom ook. Bij een harde knal wordt aan de richting van het geluid getraceerd van welke buur
het afkomstig is.

In de lucht verschijnen de vuurpijlen en het siervuurwerk met zoveel mooie kleuren. Wonderbaarlijk mooi voor een kind, indrukwekkend en magisch. Wat is dit een magische wereld en wat een onbeschrijflijk heerlijk gevoel geeft het me als kind.

Naast het siervuurwerk ben ik ook behoorlijk onder de indruk van de harde knallen en ben blij dat ik me daar nog niet mee bezig hoef te houden. De oudere gezinsleden echter gaan er volledig in op. Zo zie ik mijn broer samen met wat vrienden een simpele constructie in elkaar knutselen. Een verzameling van luciferkoppen worden in een gat gepropt totdat deze vol zit. Vervolgens timmert hij een grote spijker door een lange lat zodat de spijker er met de punt doorheen stak. Dan komt het moment dat iedereen dekking moet zoeken om te zien hoe hij met de lat een aantal klappen op het gat gevuld met luciferkoppen geeft. Dat blijkt nog een hele toer om raak te slaan, maar als het dan raak is is het ook goed raak. Een indrukwekkende knal van alleen maar een paar luciferkoppen.

Daarnaast zijn er bombels waarbij de pagara’s de grootste zijn. Surinaamse benamingen voor rotjes. De uitsmijter van de avond is altijd het favoriete speeltje van mijn vader, bans dage oftewel bamboeknallen!
Grote holle bamboepalen waarop openingen worden aangebracht waarin een brandbare vloeistof wordt gegoten.
Dan wordt het vloeistof aangestoken en door een blaas techniek aan de uiteinde van de bamboe worden gigantische knallen geproduceerd.
Op de boerderij hebben we veel dieren rondlopen, koeien, geiten, kalkoenen, kippen, eenden, katten, slangen, spinnen, schorpioenen, vogels en noem maar op. Voor de dieren is alle herrie buiten geen probleem.
Geen enkel beest raakt verward, is onverhoopt in de stress of anderzins.
Weliswaar schrikken ze van een plotselinge knal. Dat is niet meer dan normaal, wij schrikken zelf ook regelmatig. Het hoort erbij.

Ondanks al deze zelf gefabriceerde knallers die in deze tijd absoluut niet meer kan vanwege grote maatschappelijke gevaren is er in het hele dorp nooit iemand gewond geraakt. In het dorp heeft ook niemand had een vuurwerk bril, of een vuurpijl standaard of een veilige lont of welk ander veiligheidsmaatregel dan ook.
In het dorp komt de politie mee feesten als ze in de buurt zijn en zijn er niet op uit om geld te ontfutselen van de burgers met allerlei boetes.
Alles bij elkaar is het jaareinde een groot feest.

Het afsluiten van het jaar vieren we altijd traditiegetrouw met vuurwerk, feest en familie.

Jammer genoeg komt er een eind aan elk feestje.
Zo denk ik zelf dat er binnen een paar jaar tijd alle vuurwerk afgeschaft gaat worden.
Tenminste, verboden zal worden voor het publiek om zelf af te steken.
In de toekomst die ik zie kun je alleen nog maar kijken naar het door de overheid geregisseerde vuurwerk.
Een smakeloos en elitair spektakel georganiseerd van belastinggeld. Groots, duur en energiezuigend.
En alles geregisseerd door systematisch fake news (eigen woorden van de Amerikaanse president) in de media te lanceren van allerlei verwondingen door het hele land. Ongelukken die door niemand gecontroleerd kan worden op waarheid.

Nu ik er bij stilsta, heb ik nog nooit een vuurwerk ongeluk gezien.
En ik heb al heel wat jaartjes vuurwerk viering meegemaakt waarbij duizenden guldens en euro’s gespendeerd werden door veel mensen, heeeel veeel mensen. Zelfs in de jaren 80 en 90 toen standaard auto’s in de brand gingen vielen er geen vuurwerk slachtoffers. De slachtoffers vallen eigenlijk altijd alleen maar in de niet controleerbare nieuwsberichten.

Op oudjaarsdag blik ik nooit vooruit naar het nieuwe jaar.
Voor mij is het afsluiten van het jaar altijd om stil te staan en de dag te vullen met dankbaarheid.
Als ik die ene vuurpijl afschiet sluit ik daarmee symbolisch het jaar af en bedank de hogere onzichtbare machten voor al het goeds van het afgelopen jaar en voor de bescherming die ik heb gekregen.
Het einde van het jaar is voor mij meer iets wat op een spiritueel niveau afspeelt en precies waarom het vanuit mijn kindertijd al iets
magisch is.

Zorgen om zorginstelling

Deze illustratie is gemaakt als ruggensteun voor een zorgcentrum waar ik in het verleden leuk op de dag van de zorg portretten heb getekend van de bewoners en hardwerkende medewerkers. Een hele bijzondere zorginstelling met veel aandacht en warmte voor zowel bewoners als personeel.

Tenminste dat was het, want het blijkt dat de voormalige directeur weg is. Daar waar hij de hele tent runde met een minimum van managementleden om zich heen, twee om precies te zijn, heeft de huidige directeur zich omringt met maar liefst zes. En dat is nog niet alles want er komen meer leidinggevende leiders en managers van allerlei allooi bij. De salarissen van deze leiders en managers is niet mis. Op deze manier wordt onder het toeziend oog van de raad van toezicht heel wat geld weggesluisd van de werkvloer.

En je kunt het al raden, de werkvloer is precies waar de tekorten zijn en waar behoefte is aan meer personeel. Keuken personeel, verplegend personeel en geneeskundige specialisten. De specialisten verlaten een voor een het pand. Alles wijst op een overname constructie van de leiders. Wie zal het zeggen? De leiders zijn allemaal getraind om transparant te zijn en weten tegelijkertijd hun agenda om onbegrijpelijke redenen altijd verborgen te houden.

Het meest verontrustend vind ik dat deze overrompelende duistere kracht, ik kan het niet anders benoemen, zonder enige scrupules of gevolgen voor zichzelf kan doen wat het wil en overal mee weg lijkt te komen. Dankzij de tv is er geld vrijgemaakt voor de leiders vanuit de overheid, want de zorg moest zo nodig veranderen dankzij de emotionele mening van 1 bekend persoon. Het heeft hier niet goed uitgepakt zeg ik als onbekende Nederlander.

Het lijkt erop dat leiders op een of andere manier weten te ontsnappen aan de karmische wetten. Normaal gesproken is dat onmogelijk en bij mijn weten blijven de karmische wetten altijd actief. Zelfverrijking dankzij geldwegsluizerij over de ruggen van kwetsbare mensen die zorg nodig hebben is een black flag.

Ik maak me druk over het voortbestaan van deze bijzonder geliefde oude klant in deze vorm. En al die drukte heeft een uitweg gevonden in bijgaande illustratie.

In de illustratie zien we een middeleeuwse voorstelling. Vertaalt naar de werkelijkheid zien we de raad van toezicht in het grijs op de kantelen toekijken naar het strijdperk. Voorin zwart bepantserd staat de bestuurder. Het harnas dat hij draagt zijn alle managers waarmee hij zich omringd heeft. De bestuurder kijkt omhoog naar zijn beloning. De tranen van de schone jonkvrouwe vertegenwoordigt het emotionele personeel dat zich geen raad meer weet. Het eens zo warme kasteel is veranderd in een opstapeling van koude stenen.

Heeft de Nederlandse maatschappij een beweging gemaakt naar leiding, leiders, leiding geven, leiderschap? In mijn idee is het gevaarlijk om een leider te willen zijn. In het Nederlands en in het Engels worden woorden gebruikt die hetzelfde klinken maar net iets anders worden geschreven. Hierdoor ontstaat de illusie dat hetzelfde klinkende woord een andere betekenis heeft. Dat is niet zo! Wil je dus graag een leider worden en allerlei dure trainingen hebben gedaan om leider te worden, dan word je dat en daarnaast word je tevens lijder in je onderbewustzijn.

Terug naar de illustratie is er nog een speler onbenoemd. Eén strijder in het groen die direct staat onder de jonkvrouw gaat het niet over zich heen laten lopen en heeft de rug gekromd. De strijder heeft zich net als de pion van de raad van toezicht tot de tanden bewapend met andere woorden, heeft zijn huiswerk gedaan! De kleur groen heeft ook te maken dat er een milieu probleem is in de organisatie. Een verstoord klimaat binnen de organisatie. De strijder in het groen gaat deze klimaattop aan.

De groene strijder is de meest onderschatte kracht binnen de organisatie. De enige die de kracht van rechtvaardigheid vertegenwoordigt en de organisatie gezond zal krijgen wat er ook gebeurd. Deze strijder is namelijk de karma die in werking is getreden!

De strijder in het groen is de OR !

( tot zover mijn persoonlijke rant en ik wens de zorginstelling het beste toe )

Diagnose vitiligo

foto: Oskar de Waal

De Opperkunstenaar en zijn vrouw
Het begint zo’n acht maanden terug als een heel licht stipje op mijn voorhoofd. Na een week komen er wat vlekken bij op mijn voorhoofd. En vervolgens een week daarna, is het ineens knal boem pats raak. Het lijkt binnen 1 nacht slapen te gebeuren. Over mijn hele lichaam barst het van de plekken van verdwenen pigment. Bij nadere bestudering blijken er ook nog eens verschillende kleurgradaties in te zitten.
Bovendien is het niet alleen mijn huid, maar ook mijn haren worden wit op de plekken waar het pigment weg is.

Terugdenkend heb ik eigenlijk al zo’n 15 jaar lang hele lichte vlekken op mijn rug. Nergens anders dan op mijn rug. Dit is nooit storend geweest voor mij en naar mijn idee is het door een tekort aan zon.
Totdat het dus vervolgens 15 jaar later op deze manier huishoudt.
Ik ga er zelfs voor naar de dokter, een plek waar ik normaal nooit naar toe ga. In het ziekenhuis komt de diagnose door twee artsen net zoals de twee huisartsen eerder: vitiligo.

Even voor alle duidelijkheid: vitiligo is geen ziekte !
Het is een aandoening van het immuunsysteem.
En misschien het belangrijkste: het is niet besmettelijk, ik kan gerust worden geknuffeld en gekust en nog veel meer.
Dit laatste is altijd het eerste wat ik zeg als ik weer eens bij een kapper kom. Ik heb geen vaste kapper of kapster en loop het liefst op gevoel een kapsalon binnen, en dan zeg ik, ‘niet schrikken, het is niet besmettelijk… etc”

Na maanden lichttherapie te hebben onderdaan in een poging het proces om te keren, heb ik vandaag besloten om vroegtijdig te stoppen met de therapie. Toevallig komt precies vandaag de foto binnen die fotograaf Oskar de Waal van mij heeft gemaakt een tijdje terug. Oskar is een project aan het doen met modellen die een vorm van vitiligo hebben. Ik heb meegedaan aan dit project. Deelname aan dit project heeft mij mede geholpen in het accepteren van de aandoening.
Voor, tijdens en na de fotoshoot krijg ik ineens een gevoel dat de vitiligo me misschien ook iets brengt zonder dat ik het direct zie.
In ieder geval heeft het me gebracht dat ik een middag een professionele fotoshoot heb mogen meemaken in Amsterdam. Dat had ik niet zo kunnen meemaken zonder de vitiligo.
Op de foto’s zie ik mezelf terug en moet even slikken hoe gehavend ik eruit zie. Dit ogenblik van confrontatie verdwijnt langzaam en maakt plaats voor bewondering. Bewondering over het mysterie van de werking van het menselijke lichaam. Ook voel ik na het zien van de foto’s een soort trots, omdat de foto’s er fantastisch uit zien. Zo mooi dat ik van plan ben om er een paar uitvergroot in te lijsten voor mezelf.
Zonder de vitiligo is dat niet iets wat ik snel zou doen, dat zou ik teveel ego vinden. En nu als ik mezelf zie, zie ik gewoon mijzelf.

De vitiligo benadrukt ook nog iets waar ik zelf heel erg veel waarde aan hecht en dat is het feit dat iedereen uniek is. Dat ook ik uniek ben.
Als je in Suriname, India, Sri Lanka, Pakistan, Bangladesh zou rondlopen dan zou je zomaar verschillende dubbelgangers van me kunnen treffen. Veel mensen uit deze regionen lijken op elkaar.

MAAR door die tekening op mijn gelaat en lichaam, is er nu maar 1 zoals ik.
IK ben als de nachtwacht van Rembrandt, het unieke meesterwerk van mijn scheppers en makers,
de opperkunstenaar en zijn vrouw!