Durga de onoverwinnelijke

14 juni 1027
Voor Senna

In het jaar 1941 is mijn vader 9 jaar oud.
Hij staat te ploegen op het land.
Ploegen en vooral ploeteren. Mijn grootouders zijn boeren. Hebben zich vanuit het contractarbeiders systeem vanuit India weten te vestigen in Suriname.
Het goede nieuws voor deze arbeiders was dat er werk te doen was. Werken op het land, zwaar werk wat weinig  opleverde.
Mijn vader zat in de derde klas van de lagere school en had het erg naar zijn zin op school.
Totdat hij door zijn vader van school werd gehaald omdat er hulp nodig was op de boerderij.
Dit heeft er altijd ingehakt bij mijn vader omdat hij school en studie zag als een kans om te ontsnappen aan het harde boerenleven.
Dat het hard was, kwam hij achter toen hij op een dag in de brandende zon aan het werk was. Het land moest geploegd worden. De grond was dermate hard dat hier stieren bij nodig waren die sterk genoeg waren om de scherpe ploegijzers door de door de zon gebakken bodem te trekken.
De ploegijzers moesten met de hand begeleid worden en in de bodem gedrukt. Zo’n harde bodem werkt meer tegen dan mee en zo gebeurde het dat op gegeven moment de ploegijzers los schoten en hard neerkwamen tegen de achterkant van de voet van mijn vader.
Hoewel mijn vader fysiek erg sterk was, was dit geen klus voor een kind.

Bij het zien van zijn bloedende wond, nam hij zich een ding voor:
Dat als hij later ooit kinderen zou krijgen, er alles aan zou doen dat zijn kinderen dit niet meer hoefden mee te maken. Hij zou zijn best doen om zijn kinderen te laten studeren, omdat hij studie nu eenmaal als de juiste basis zag om een goede toekomst op te bouwen.
Dit was zijn droom.

Ondanks dat ik dit verhaal als kind herhaaldelijk mijn vader had horen vertellen, greep het me onvoldoende aan om gestalte te geven aan zijn wens. Ik gooide er een beetje met mijn pet naar wat betreft studeren. Dacht overal veel te naïef over. Ik leek ook altijd mazzel te hebben en kon me aardig redden op de arbeidsmarkt. Alles leek automatisch te gaan en ipv echt daadwerkelijk iets opbouwen leefde ik zonder duidelijk uitgestippelde koers.

Totdat ik ouder werd. En met de leeftijd komt misschien ook iets meer wijsheid. En ik leerde niet meer zo neer te kijken op wat er was. Naarmate mijn kinderen ouder werden zag ik het belang van goede scholing. En je best te doen in dat systeem. Hoewel het systeem niet zaligmakend is, is het weliswaar leidend. En nog belangrijker, er zijn buiten het systeem om geen alternatieven. Het systeem opnieuw met volle bewustzijn omarmen is een groot goed en geeft jezelf het inzicht dat je de wereld van volwassenen in komt.

Vandaag vieren we een belangrijk moment voor de familie. Vandaag is mijn oudste dochter geslaagd voor haar examen met supergoede cijfers.
Het eerste kind en kleinkind van mijn vader die het zo ver geschopt heeft.

Ik ben natuurlijk supertrots op haar. Sinds ze er is heb ik zoveel van haar geleerd. En de dag dat je geslaagd bent, is de bekroning van al die jaren van je leven die je verplicht moet investeren in school.
Wat een prestatie, tijd en energie is er in gegaan, ik ben diep onder de indruk.

Na al die jaren begrijp ik vandaag pas de droom van mijn vader.
De droom was nooit voor zichzelf geweest.
Hij wist toen, op die hete dag, dat het voor hem voorbij was. Zijn kans was hem definitief ontnomen.
De droom die hij had was de droom voor zijn kinderen en kleinkinderen.
Benut het als je kansen krijgt, want op een dag is het allemaal anders.
Hij probeerde dit besef, dit inzicht op zijn manier door te geven.

Ohm Durgayeh Namaha

Nadat ik een vlag heb gemonteerd aan de gevel, laat ik een cdhoes zien aan mijn dochter.
Een cd van U2
All that you can leave behind

Uit de speakers schalt
beautiful day

en ik doe mijn vreugde dans

Born to run

Born to run
2 juni 2017
“All of this and more, is for U…”

Sinds ik in de jaren ’80 Springsteen hoorde knallen op de radio ben ik een grote bewonderaar van de Boss. De kracht van Bruce zit hem in de eenvoud. Alhoewel eenvoud, hij en de E street band hebben het vermogen om het eenvoudig over te laten komen is waarschijnlijk beter gezegd.

Wat een kracht zit er achter die masker van eenvoud zeg, niet normaal. Een kracht die de hechte groep muzikanten jaar in jaar uit door dik en dun bij elkaar heeft gehouden en blijft houden.
Inmiddels hebben ze allemaal de leeftijd bereikt dat het elk moment over kan zijn voor elk bandlid, maar vooralsnog heb je toch ook het idee dat deze mensen eeuwig zullen blijven leven.
Het allergrootste verlies voor de band was natuurlijk het overlijden van The Big Man, Clarence Clemons.
De natuurkracht zoals Bruce hem zelf probeerde aan te duiden.
Inmiddels is Clarence met succes vervangen door zijn neef Jake Clemons. Met de komst van Jake is een nieuwe dimensie ontstaan in de groep. Vooral ook omdat Jake gelinkt is met The Big Man.
Jake brengt de kracht van jeugd in de band en is op die manier opnieuw de o zo belangrijke ruggensteun voor de inmiddels oude Bruce. Bruce heeft een nieuw krachtmens om op te leunen en Jake lijkt deze rol vanaf het begin al omarmd te hebben. Met een eigen energie blaast hij nieuw leven in de stuk voor stuk gepatenteerde solo stukken van Clarence.
Live performances van de band zijn nog steeds adembenemend en met het ouder worden van Bruce lijkt de performance kracht alleen maar toe te nemen. De stem is niet meer zuiver, zelfs wat fragiel soms. Maar de leeuw blijft maar brullen en brullen, waarschijnlijk tot hij er bij neer zal vallen.
Als ik video’s terug kijk van de Amerikaanse River tour uit 2016 dan zie ik in het begin van de show gewoon Bruce staan die de beginnummers inzet van de River lp.
Terwijl de show vordert en de nummers van the River op volgorde worden gespeeld, staat aan het eind van de laatste River nummers geen mens meer op het podium, maar Narayan himself. Bruce transformeert gedurende de laatste nummers in de gereïncarneerde manifestatie van Vishnu, die van Narayanayah de leeuw. De leeuw brult de vier laatste nummers aan een stuk door. Het is een adembenemende happening.

Juist het feit dat de Boss oud is geworden, doet beseffen dat zelfs deze krachtmens die menig medemens keer op keer in eenzame momenten erdoor heen heeft getrokken zelf ook al die tijd vast heeft gezeten in een eigen reis.
Zijn eigen reis die hij zo fabelachtig heeft weten uit te drukken. Dat je na al die jaren plotseling alleen
onderweg in de auto op een lang stuk
dan ineens geraakt wordt door
Born to run.

Al die jaren is Born to run voor mij een van de zovele hits geweest van Bruce. Voor hem zelf is dit een uitermate belangrijk nummer. Ooit in een van zijn volledig afgezonderde momenten schreef hij dit lied.
Later verteld hij een keer tijdens een live optreden dat dit nummer lijkt te gaan over twee geliefden. En dat hij dat zelf lange tijd zelf ook gedacht had dat hij het ook zo bedoeld had geschreven te hebben.
Naarmate hij ouder werd, zag hij dit nummer niet meer als een externe projectie naar een externe geliefde maar keerde naar binnen met dit nummer en ontdekte een volledig nieuwe betekenis erin.
Met dit nummer brak Bruce definitief door bij het grote publiek. Hierdoor is hij dit nummer altijd trouw blijven voordragen bij elk concert wat hij heeft gegeven sinds het uitkomen ervan.

Bij lange stukken in de auto, zit altijd the Boss in de cdspeler. Ik ben onderweg naar huis vanuit de stripbeurs in Leeuwarden.
Ik luister graag naar Bruce.
Als ik naar Bruce luister dan gebeurd er soms iets bijzonders.

Dat bijzondere kan ik het beste beschrijven zoals Bono een keer uitlegde hoe het eraan toe gaat bij U2.
En dan met name, hoe het proces eraan toe gaat hoe hun hits tot stand komen.
Hoe maken ze nu al die briljante stukken?
Bono verteld dat op zijn eigen manier dat het in de studio ontstaat. Terwijl ze nieuwe ideeën, teksten en melodieën uitproberen met elkaar gebeurd er soms ineens iets. Zoals bij het nummer One. Dan gebeurd er iets waarop Bono begint te reageren en de rest van de band is dan meteen bij de les want ze voelen het allemaal.
Bono zegt, we wachten allemaal op het moment dat God de kamer in komt lopen!

Het is een lang stuk om te rijden. De cd is aan het eind en begint weer bij nummer 1. Ik zing weer de riedels een voor een mee. Een enkele nummer skip ik. Om vervolgens de draad weer op te pakken bij Born to Run, waarna een hele reeks van liedjes volgen die allemaal bij elkaar lijken te horen.
Ik zing ze allemaal mee, soms uit volle borst.
Plotseling gebeurd er iets.
Iets wat nog nooit is gebeurd.
Plotseling is uit het niets mijn aandacht getrokken door Born to Run.
Ik weet niet wat het is.
Wat ik weet is, dat ik plotseling reageer op dit nummer!
En hoe…
Ik spoel voor het eerst een cd nummer terug om even een stuk terug te luisteren uit het nummer.
Hierbij denk ik onherroepelijk terug aan de tijd dat ik vroeger casettebandjes herhaaldelijk terug spoelde om te luisteren wat er precies gezongen werd. In de tijd van casettebandjes bestond de luxe van het internet niet om elke denkbare lyric op te zoeken.
Ik spoel terug
en opnieuw
en weer opnieuw…

Het is een stuk in het nummer wat mompelend gezongen wordt. In ieder geval niet helemaal verstaanbaar. Dat heeft Bruce wel vaker, dat hij in sommige nummers soms wat binnensmonds gaat zingen.
Ik besef dat ik dit stukje van het nummer nooit echt goed verstaan heb en altijd al meelispelend heb meegezongen naar het refrein toe.
Hierbij moet ik bekennen dat Born to Run niet tot mijn persoonlijke topfavorieten behoorde. Het was gewoon een echte lekkere Bruce nummer, maar voor mij nooit van het formaat waarin ik mezelf herkende. Of passages die ik bij mezelf vond passen.
Hierdoor had ik nooit de moeite genomen om de lyrics te bestuderen, zoals ik bij zoveel andere nummers wel heb gedaan.

Nu luister ik keer op keer naar dit nummer en heb inmiddels uit gepluisd wat de tekst ongeveer is. Dan spoel ik het hele nummer terug vanaf het begin en zing het luidkeels mee.
Het gaat goed, prima, heerlijk Bruce nummer ik geniet ervan en van mijn soloperformance in de auto..
Tot ik bij die bewuste passage aankom waarvan ik inmiddels ongeveer weet wat er gezongen wordt.
De adem stokt me letterlijk in de keel.
Met heel veel moeite, nauwelijks hoorbaar, pers ik de zinnen eruit ….

Ik heb geen idee wat me overkomt.
Zelfs nu ik erover schrijf voel ik het als nooit tevoren.
Hoe is het mogelijk dat dit al die tijd in dit nummer verscholen zat.
Het onverstaanbaar mompelen van Bruce werkt als een mantra.
Alsof ik de mantra eindelijk heb gereciteerd zoals het hoort.
Alsof de scene van Pirates of the Caraiben waarin ze Calypso proberen te bevrijden met een mantra. Wat niet wil lukken totdat de piraat zegt dat je het op de juiste manier moet uitspreken.
Zeg het zoals je het tegen je geliefde zou zeggen…

Het is alsof God in de auto is gestapt en aan het meerijden is met mij.

Dit gevoel, is onbeschrijflijk.
Van alle nummers van Bruce blijkt hij het gewoon verstopt te hebben in Born to Run.
Ik zou hem bijna willen mailen om te zeggen dat ik het na al die jaren gevonden heb.

Ik spoel het weer terug vanaf het begin en opnieuw gaat het goed tot opnieuw bij die passage.
De rest van de rit wordt het de uitdaging om deze woorden eruit te krijgen en ik blijf het keer op keer proberen.
Born to run is een cadeautje dat je op enig moment in je leven mag uitpakken.
Op een goed moment, als je alleen bent, en misschien al lange tijd alleen bent geweest, zoekt God je zelf op in dit nummer. En je herkent Hem als die ene vriend, altijd relaxed, altijd je op je gemak brengend. Blij met alleen maar in Zijn almachtige gezelschap te zijn.
Je kunt Zijn aanwezigheid alleen voelen. Dit is op geen enkele manier overdraagbaar naar anderen. Het is aan Hem zelf of Hij je opzoekt of niet, daar heeft niemand zeggenschap over.

Opnieuw probeer ik het. Born to Run laat me niet meer los. Het nummer openbaart zich letterlijk en verteld waarom het de grote doorbraak is van de Boss. En waarom Bruce dit nummer altijd trouw heeft gezongen bij elk live concert en zal blijven zingen.

Het is de meest wezenlijke vraag die gesteld wordt. De vraag die iedereen bezig houdt en die we allemaal zo graag beantwoord zouden hebben door iemand anders. Hetgeen een onmogelijkheid is.
Zoals Bruce zelf zegt, gaat het niet over twee geliefden maar over een innerlijke reis.

Wat ik zelf denk is dat er misschien ergens in je jeugd iets is gebeurd waardoor je ziel is gescheurd in een mannelijk deel en een vrouwelijk deel. Het andere deel is wat we ons hele leven aan het zoeken zijn. En we fantaseren wat we allemaal zouden doen als we ooit weer bijeen zouden zijn.
Het andere deel openbaart zich misschien alleen in eenzaamheid …
Ik weet het niet

Deze lange autorit zou zomaar het einde kunnen zijn van een lang zoeken naar en erachter komen dat het er is
tot dan, het is niet anders, blijven we rennen en vluchten

Art inspiration

There she comes
Pencil and India ink
A3
—–

Inspiratie komt overal vandaan, een film, muziek, een gesprek, een beeld.
Letterlijk alles kan inspirerend werken.
Vooral de dingen die je bezig houden in het hoofd.
Welk mechanisme is het, die dat aanstuurt?
Het denken, het continue aaneenrijgen van gedachten en ideeën.
Het lijkt een op hol geslagen paard. Soms.

Echter is het misschien een hulpmiddel om in een bepaalde richting te laten kijken.
Of misschien zelfs ergens heen, een bepaalde kant op te sturen.
Is het mogelijk dat er iemand is die hier ooit een antwoord op kan geven?

Wat of wie het ook is, het werkt inspirerend. Een onuitputtelijke bron van ideeën komen
eruit voort. Ideeën en verlangens.
Verlangen naar creatie, vormgeven ervan, tastbaar maken, deelbaar maken.
Het is goed mogelijk dat aan de basis van het hele concept liefde ligt.
En de ontdekking daarvan maakt dat het verpakt wil worden in welke vorm dan ook.
Een dagdroom in het engels.
Als in een liedje, of een gedicht, een voordracht, een geleende tekst van iemand anders.

How we’re doing? Are we having fun yet? Good

as a daydream

It’s like you’re standing on the corner and
you’re watching someone you, someone you never meet walk by
and you imagine an entire life with this person
where you gonna live
what kind of kids you wanna have

Ofcourse it’s the easiest kind of life
It’s the one without the consequences
But hey

It’s a young man’s dream
It’s imagining love
in alllll of it’s glory
and it’s tentativiness
it’s not the real thing
it’s not the real thing

But you gotta start some place
So this is where I start

When sometimes at night
when I lie in bed
I still see that face
running round my head
sometimes at night
when I lie in bed
I still see her face
running round my head

Here she comes
walking down that street
here she comes
walking down the street
she’s looking so fine
she’s looking so sweet
she’s so so fine
she’s looking so sweet
Someday I’m gonna make her mine
I know I will
Some day I’m gonna make her mine

Some day she’s gonna stop

Instead of walking by

Drie krachten of meer

Als voorbode op een reeks spirituele kunstwerken een blog om als inleiding te dienen. Misschien meerdere bloggen voordat het artwork daadwerkelijk aan de orde komt.

Volgens mij zit het zo.
Met nu toch al aardig wat jaren ervaring op het gebied van uitzoeken wat deze paradox precies is kan ik inmiddels wel een paar voorzichtige conclusies trekken.
Als ik het over deze paradox heb, bedoel ik het leven zelf. Maar omdat het meteen zo zwaar en serieus wordt zodra je het over het leven hebt de keuze voor een minder beladen woord.
Een paradox is een tegenstelling. Misschien is dat uiteindelijk wat je kunt concluderen en verder dan dat kom je volgens mij niet om er een beschrijving aan te geven.
Volgens mij draait elke andere uitleg uit op een discussie waar iemand anders meteen een eigen mening tegenover stelt. Of het gaat richting romantiek in het extreme geval nihilistisch.
Andere smaken zijn er niet en ook als die er zijn vloeien ze uit een van deze hoofdstromingen.

Daarin zit er verder niets om ook dan iets van deze standpunten te bewijzen.
Dat is dan toch een soort jammerlijke conclusie, want hoe meer je ergens van overtuigd raakt of bent, des harder komt het tegendeel opzetten.
Alles leidend naar een soort ultieme staat van ongehechtheid?
De paradox is een proces waarin groei zit om tot de kern van de paradox te komen.
Daar waar geen paradox meer is.
Wat er dan overblijft is nog moeilijker onder woorden te brengen dan het heen en weer gejojo om een paradox te beschrijven.

Kanjeng Ratu Kidul, the Queen of the Southern Sea of Java (Indian Ocean or Samudra Kidul south of Java island). According to traditional Javanese and Sundanese beliefs, she is the female deity (spirit) that reigning the creatures of the southern seas of Java. Se is revered in places (beaches) such as Palabuhan Ratu, Pangandaran, Parang Kusumo and Parang Tritis. The deity is revered in both Javanese Mataram and Sundanese tradition. According to Javanese beliefs, Panembahan Senopati, the founder of Mataram Sultanate met her during his ascetism practice in Parang Kusumo beach. The deity queen of Southern sea agreed to help Panembahan Senopati she become the mythical spiritual bride (consort) of series of Mataram Kings to Yogyakarta and Surakarta kingdom.

– Raems –

The one truest sentence

The one truest sentence

All you have to do is write one true sentence.
Write the truest sentence you know.

The one truest sentence I can write
is a sentence in fact I don’t dare to
Because I am afraid it might scare you, or,
far worse than that,
hurt you.

If it would hurt you, than it couldn’t be love
could it?
Or could it be that the thing about love is that
there is a demand of hurt?

All these minds puzzles leave me drowing in
inability writing
the one truest sentence
to you

blijf groeien – van harte

leven
leer je
is vastpakken
om los te laten
groeien
van kind tot persoonlijkheid

leven
leer je
kent geen protocol
is een zoektocht
doorheen de jaren
meer en meer
naar wie jij bent

leven
leer je
is omgaan met de dingen
die overkomen
in voor- en tegenspoed
die jij creeert ook
met wie en wat jij bent

leven
leer je
is domweg vanzelfsprekend
een groeitocht
over gebaande paden
langs valkuilen ook
de wonderen beleven

leven
leer je
is genieten
van verandering
in en om jou heen

leven
leer je
is bewust zijn
van het mirakel
van vermenigvuldiging
waarmee jij voorbij de horizon
toekomst rijpt

van harte

Schets tijd inplannen

Schetsen is een belangrijk onderdeel om je vaardigheden te verbeteren of
om nieuwe vaardigheden te leren.
Illustreren, tekenen blijft fijne motoriek en hoe beter je die fijngevoelige
energie weet te beheersen, hoe mooier het eindresultaat.
Vloeiende bewegingen kunnen maken.
Hoe meer je oefent met schetsen, hoe mooier en vloeiender je bewegingen
worden. Hierdoor plan ik altijd een paar uur per maand schetstijd in.
Dan ga ik gewoon een paar uur lang alleen maar schetsen.
Schetsen in potlood. Schetsen met verschillende potlooddiktes. Schetsen met stiften.

Het is oefentijd, net als een rehearsal van een rockband.
Oefenen, oefenen en nog eens oefenen.
Alleen dan kun je jezelf steeds blijven verbeteren.
Aan het eind, als ik klaar ben met schetsen dan ruim ik het op.
Al het schetswerk verdwijnt in snippers in de papierbak.
Van deze oefeningen bewaar ik niets.
Het ging om het oefenen van de beweging en niet om het resultaat.