Durga de onoverwinnelijke

14 juni 1027
Voor Senna

In het jaar 1941 is mijn vader 9 jaar oud.
Hij staat te ploegen op het land.
Ploegen en vooral ploeteren. Mijn grootouders zijn boeren. Hebben zich vanuit het contractarbeiders systeem vanuit India weten te vestigen in Suriname.
Het goede nieuws voor deze arbeiders was dat er werk te doen was. Werken op het land, zwaar werk wat weinig  opleverde.
Mijn vader zat in de derde klas van de lagere school en had het erg naar zijn zin op school.
Totdat hij door zijn vader van school werd gehaald omdat er hulp nodig was op de boerderij.
Dit heeft er altijd ingehakt bij mijn vader omdat hij school en studie zag als een kans om te ontsnappen aan het harde boerenleven.
Dat het hard was, kwam hij achter toen hij op een dag in de brandende zon aan het werk was. Het land moest geploegd worden. De grond was dermate hard dat hier stieren bij nodig waren die sterk genoeg waren om de scherpe ploegijzers door de door de zon gebakken bodem te trekken.
De ploegijzers moesten met de hand begeleid worden en in de bodem gedrukt. Zo’n harde bodem werkt meer tegen dan mee en zo gebeurde het dat op gegeven moment de ploegijzers los schoten en hard neerkwamen tegen de achterkant van de voet van mijn vader.
Hoewel mijn vader fysiek erg sterk was, was dit geen klus voor een kind.

Bij het zien van zijn bloedende wond, nam hij zich een ding voor:
Dat als hij later ooit kinderen zou krijgen, er alles aan zou doen dat zijn kinderen dit niet meer hoefden mee te maken. Hij zou zijn best doen om zijn kinderen te laten studeren, omdat hij studie nu eenmaal als de juiste basis zag om een goede toekomst op te bouwen.
Dit was zijn droom.

Ondanks dat ik dit verhaal als kind herhaaldelijk mijn vader had horen vertellen, greep het me onvoldoende aan om gestalte te geven aan zijn wens. Ik gooide er een beetje met mijn pet naar wat betreft studeren. Dacht overal veel te naïef over. Ik leek ook altijd mazzel te hebben en kon me aardig redden op de arbeidsmarkt. Alles leek automatisch te gaan en ipv echt daadwerkelijk iets opbouwen leefde ik zonder duidelijk uitgestippelde koers.

Totdat ik ouder werd. En met de leeftijd komt misschien ook iets meer wijsheid. En ik leerde niet meer zo neer te kijken op wat er was. Naarmate mijn kinderen ouder werden zag ik het belang van goede scholing. En je best te doen in dat systeem. Hoewel het systeem niet zaligmakend is, is het weliswaar leidend. En nog belangrijker, er zijn buiten het systeem om geen alternatieven. Het systeem opnieuw met volle bewustzijn omarmen is een groot goed en geeft jezelf het inzicht dat je de wereld van volwassenen in komt.

Vandaag vieren we een belangrijk moment voor de familie. Vandaag is mijn oudste dochter geslaagd voor haar examen met supergoede cijfers.
Het eerste kind en kleinkind van mijn vader die het zo ver geschopt heeft.

Ik ben natuurlijk supertrots op haar. Sinds ze er is heb ik zoveel van haar geleerd. En de dag dat je geslaagd bent, is de bekroning van al die jaren van je leven die je verplicht moet investeren in school.
Wat een prestatie, tijd en energie is er in gegaan, ik ben diep onder de indruk.

Na al die jaren begrijp ik vandaag pas de droom van mijn vader.
De droom was nooit voor zichzelf geweest.
Hij wist toen, op die hete dag, dat het voor hem voorbij was. Zijn kans was hem definitief ontnomen.
De droom die hij had was de droom voor zijn kinderen en kleinkinderen.
Benut het als je kansen krijgt, want op een dag is het allemaal anders.
Hij probeerde dit besef, dit inzicht op zijn manier door te geven.

Ohm Durgayeh Namaha

Nadat ik een vlag heb gemonteerd aan de gevel, laat ik een cdhoes zien aan mijn dochter.
Een cd van U2
All that you can leave behind

Uit de speakers schalt
beautiful day

en ik doe mijn vreugde dans

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.