Born to run

Born to run
2 juni 2017
“All of this and more, is for U…”

Sinds ik in de jaren ’80 Springsteen hoorde knallen op de radio ben ik een grote bewonderaar van de Boss. De kracht van Bruce zit hem in de eenvoud. Alhoewel eenvoud, hij en de E street band hebben het vermogen om het eenvoudig over te laten komen is waarschijnlijk beter gezegd.

Wat een kracht zit er achter die masker van eenvoud zeg, niet normaal. Een kracht die de hechte groep muzikanten jaar in jaar uit door dik en dun bij elkaar heeft gehouden en blijft houden.
Inmiddels hebben ze allemaal de leeftijd bereikt dat het elk moment over kan zijn voor elk bandlid, maar vooralsnog heb je toch ook het idee dat deze mensen eeuwig zullen blijven leven.
Het allergrootste verlies voor de band was natuurlijk het overlijden van The Big Man, Clarence Clemons.
De natuurkracht zoals Bruce hem zelf probeerde aan te duiden.
Inmiddels is Clarence met succes vervangen door zijn neef Jake Clemons. Met de komst van Jake is een nieuwe dimensie ontstaan in de groep. Vooral ook omdat Jake gelinkt is met The Big Man.
Jake brengt de kracht van jeugd in de band en is op die manier opnieuw de o zo belangrijke ruggensteun voor de inmiddels oude Bruce. Bruce heeft een nieuw krachtmens om op te leunen en Jake lijkt deze rol vanaf het begin al omarmd te hebben. Met een eigen energie blaast hij nieuw leven in de stuk voor stuk gepatenteerde solo stukken van Clarence.
Live performances van de band zijn nog steeds adembenemend en met het ouder worden van Bruce lijkt de performance kracht alleen maar toe te nemen. De stem is niet meer zuiver, zelfs wat fragiel soms. Maar de leeuw blijft maar brullen en brullen, waarschijnlijk tot hij er bij neer zal vallen.
Als ik video’s terug kijk van de Amerikaanse River tour uit 2016 dan zie ik in het begin van de show gewoon Bruce staan die de beginnummers inzet van de River lp.
Terwijl de show vordert en de nummers van the River op volgorde worden gespeeld, staat aan het eind van de laatste River nummers geen mens meer op het podium, maar Narayan himself. Bruce transformeert gedurende de laatste nummers in de gereïncarneerde manifestatie van Vishnu, die van Narayanayah de leeuw. De leeuw brult de vier laatste nummers aan een stuk door. Het is een adembenemende happening.

Juist het feit dat de Boss oud is geworden, doet beseffen dat zelfs deze krachtmens die menig medemens keer op keer in eenzame momenten erdoor heen heeft getrokken zelf ook al die tijd vast heeft gezeten in een eigen reis.
Zijn eigen reis die hij zo fabelachtig heeft weten uit te drukken. Dat je na al die jaren plotseling alleen
onderweg in de auto op een lang stuk
dan ineens geraakt wordt door
Born to run.

Al die jaren is Born to run voor mij een van de zovele hits geweest van Bruce. Voor hem zelf is dit een uitermate belangrijk nummer. Ooit in een van zijn volledig afgezonderde momenten schreef hij dit lied.
Later verteld hij een keer tijdens een live optreden dat dit nummer lijkt te gaan over twee geliefden. En dat hij dat zelf lange tijd zelf ook gedacht had dat hij het ook zo bedoeld had geschreven te hebben.
Naarmate hij ouder werd, zag hij dit nummer niet meer als een externe projectie naar een externe geliefde maar keerde naar binnen met dit nummer en ontdekte een volledig nieuwe betekenis erin.
Met dit nummer brak Bruce definitief door bij het grote publiek. Hierdoor is hij dit nummer altijd trouw blijven voordragen bij elk concert wat hij heeft gegeven sinds het uitkomen ervan.

Bij lange stukken in de auto, zit altijd the Boss in de cdspeler. Ik ben onderweg naar huis vanuit de stripbeurs in Leeuwarden.
Ik luister graag naar Bruce.
Als ik naar Bruce luister dan gebeurd er soms iets bijzonders.

Dat bijzondere kan ik het beste beschrijven zoals Bono een keer uitlegde hoe het eraan toe gaat bij U2.
En dan met name, hoe het proces eraan toe gaat hoe hun hits tot stand komen.
Hoe maken ze nu al die briljante stukken?
Bono verteld dat op zijn eigen manier dat het in de studio ontstaat. Terwijl ze nieuwe ideeën, teksten en melodieën uitproberen met elkaar gebeurd er soms ineens iets. Zoals bij het nummer One. Dan gebeurd er iets waarop Bono begint te reageren en de rest van de band is dan meteen bij de les want ze voelen het allemaal.
Bono zegt, we wachten allemaal op het moment dat God de kamer in komt lopen!

Het is een lang stuk om te rijden. De cd is aan het eind en begint weer bij nummer 1. Ik zing weer de riedels een voor een mee. Een enkele nummer skip ik. Om vervolgens de draad weer op te pakken bij Born to Run, waarna een hele reeks van liedjes volgen die allemaal bij elkaar lijken te horen.
Ik zing ze allemaal mee, soms uit volle borst.
Plotseling gebeurd er iets.
Iets wat nog nooit is gebeurd.
Plotseling is uit het niets mijn aandacht getrokken door Born to Run.
Ik weet niet wat het is.
Wat ik weet is, dat ik plotseling reageer op dit nummer!
En hoe…
Ik spoel voor het eerst een cd nummer terug om even een stuk terug te luisteren uit het nummer.
Hierbij denk ik onherroepelijk terug aan de tijd dat ik vroeger casettebandjes herhaaldelijk terug spoelde om te luisteren wat er precies gezongen werd. In de tijd van casettebandjes bestond de luxe van het internet niet om elke denkbare lyric op te zoeken.
Ik spoel terug
en opnieuw
en weer opnieuw…

Het is een stuk in het nummer wat mompelend gezongen wordt. In ieder geval niet helemaal verstaanbaar. Dat heeft Bruce wel vaker, dat hij in sommige nummers soms wat binnensmonds gaat zingen.
Ik besef dat ik dit stukje van het nummer nooit echt goed verstaan heb en altijd al meelispelend heb meegezongen naar het refrein toe.
Hierbij moet ik bekennen dat Born to Run niet tot mijn persoonlijke topfavorieten behoorde. Het was gewoon een echte lekkere Bruce nummer, maar voor mij nooit van het formaat waarin ik mezelf herkende. Of passages die ik bij mezelf vond passen.
Hierdoor had ik nooit de moeite genomen om de lyrics te bestuderen, zoals ik bij zoveel andere nummers wel heb gedaan.

Nu luister ik keer op keer naar dit nummer en heb inmiddels uit gepluisd wat de tekst ongeveer is. Dan spoel ik het hele nummer terug vanaf het begin en zing het luidkeels mee.
Het gaat goed, prima, heerlijk Bruce nummer ik geniet ervan en van mijn soloperformance in de auto..
Tot ik bij die bewuste passage aankom waarvan ik inmiddels ongeveer weet wat er gezongen wordt.
De adem stokt me letterlijk in de keel.
Met heel veel moeite, nauwelijks hoorbaar, pers ik de zinnen eruit ….

Ik heb geen idee wat me overkomt.
Zelfs nu ik erover schrijf voel ik het als nooit tevoren.
Hoe is het mogelijk dat dit al die tijd in dit nummer verscholen zat.
Het onverstaanbaar mompelen van Bruce werkt als een mantra.
Alsof ik de mantra eindelijk heb gereciteerd zoals het hoort.
Alsof de scene van Pirates of the Caraiben waarin ze Calypso proberen te bevrijden met een mantra. Wat niet wil lukken totdat de piraat zegt dat je het op de juiste manier moet uitspreken.
Zeg het zoals je het tegen je geliefde zou zeggen…

Het is alsof God in de auto is gestapt en aan het meerijden is met mij.

Dit gevoel, is onbeschrijflijk.
Van alle nummers van Bruce blijkt hij het gewoon verstopt te hebben in Born to Run.
Ik zou hem bijna willen mailen om te zeggen dat ik het na al die jaren gevonden heb.

Ik spoel het weer terug vanaf het begin en opnieuw gaat het goed tot opnieuw bij die passage.
De rest van de rit wordt het de uitdaging om deze woorden eruit te krijgen en ik blijf het keer op keer proberen.
Born to run is een cadeautje dat je op enig moment in je leven mag uitpakken.
Op een goed moment, als je alleen bent, en misschien al lange tijd alleen bent geweest, zoekt God je zelf op in dit nummer. En je herkent Hem als die ene vriend, altijd relaxed, altijd je op je gemak brengend. Blij met alleen maar in Zijn almachtige gezelschap te zijn.
Je kunt Zijn aanwezigheid alleen voelen. Dit is op geen enkele manier overdraagbaar naar anderen. Het is aan Hem zelf of Hij je opzoekt of niet, daar heeft niemand zeggenschap over.

Opnieuw probeer ik het. Born to Run laat me niet meer los. Het nummer openbaart zich letterlijk en verteld waarom het de grote doorbraak is van de Boss. En waarom Bruce dit nummer altijd trouw heeft gezongen bij elk live concert en zal blijven zingen.

Het is de meest wezenlijke vraag die gesteld wordt. De vraag die iedereen bezig houdt en die we allemaal zo graag beantwoord zouden hebben door iemand anders. Hetgeen een onmogelijkheid is.
Zoals Bruce zelf zegt, gaat het niet over twee geliefden maar over een innerlijke reis.

Wat ik zelf denk is dat er misschien ergens in je jeugd iets is gebeurd waardoor je ziel is gescheurd in een mannelijk deel en een vrouwelijk deel. Het andere deel is wat we ons hele leven aan het zoeken zijn. En we fantaseren wat we allemaal zouden doen als we ooit weer bijeen zouden zijn.
Het andere deel openbaart zich misschien alleen in eenzaamheid …
Ik weet het niet

Deze lange autorit zou zomaar het einde kunnen zijn van een lang zoeken naar en erachter komen dat het er is
tot dan, het is niet anders, blijven we rennen en vluchten

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.